یه روز یه ترکه...نه!یه روز یه رشتیه...نه!یه روز یه لره...نه!یه روز...اصلا ولش کن!بزار از اول می گم. یه روزیه ترکه اسمش ستارخان بود.یا نمی دونم شایدم باقرخان.خیلی شجاع و با هوش بود.یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی براومد.جونش رو کف دستش گذاشت و

پدر كه باشی سردت می شود ولی كت بر شانه فرزند می اندازی.چهره ات خشن می شود و دلت دريايی، آرام نمی گيری تا تكه نانی بياوری.پدر كه باشی، می خواهی ولی نمی شود، نمی شود كه نمی شود.در بلندايی از اين شهرت مشت نشدن ها بر

دست عشق از دامن دل دور باد

می توان آیا به دل دستور داد؟

می توان آیا به دریا حکم کرد

که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود ایست؟

باد را فرمود باید ایستاد؟

انکه دستور زبان عشق را

بی گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می دانست تیغ تیز را

در کف مستی نمیبایست داد.

این شعر سروده ی شاعر عزیزمون زنده یاد قیصر امین پوره که من به شخصه خیلی دوستش دارم.روحش شاد و یادش برای همیشه گرامی.

بعد از حدود دو سال برگشتم.قبلا سر میزدم شاید شیش ماه یک بار اما با اینکه سرم شلوغ شده(ترم پنجم مثلا)اما دوست دارم وبلاگ نویسی-سر زدن به وبلاگی که با کلی ذوق و شوق ساخنمش و اینکه قراره چه چیز عجیبی باشه-دغدغم باشه.

بازم میام...

زود...

میخوام یه نصیحت خواهرانه بهتون بکنم خداییش گارد نگیرید. وقتی از جلوی یه نفر رد میشید و بهتون سلام نمیکنه و سلام که هیچی حتی روشم برمیگردونه به جای اینه خودتونو بکنید تو چشماش و جلوش هی رژه برید تا مثلا نگاه طرف بهتون بیفته و همچنین به جای بد و